Supernanny

Vorige week schreef ik het al op mijn facebook, ook de supernanny Jo Frost gezien? En wat vond jij ervan?

Gisteren was de tweede uitzending en ik heb nog eens gekeken. Het allereerste wat me verbaast is de openheid van de ouders. De ouders bij wie de nanny op bezoek is, maar ook de ouders die in de bus langskomen tijdens de tour. Vanaf de start van helder in huis hoor ik regelmatig van mensen dat het hen het grootste probleem lijkt om ouders te vinden die over de opvoeding van hun kinderen willen praten. Het is nogal een taboe om open en eerlijk te zeggen waar je tegen aan loopt bij de opvoeding. Het is voor veel ouders al lastig om met hun partner te praten over de opvoeding, laat staan dat ze er mensen uit hun sociale netwerk bij betrekken.

Maar het spreekwoord ‘it takes a village to raise a child’ kennen we allemaal. En ik ben daarom ook blij om te zien dat er dus wel ouders zijn die open durven te praten over wat ze lastig vinden in de opvoeding en waar ze hulp bij willen. Dit komt denk ik alleen maar ten goede van de kinderen, en de ouders. Misschien doorbreekt supernanny Jo Frost hiermee een taboe.

Het is zo herkenbaar, iedereen loopt in de opvoeding tegen lastige situaties aan, en afhankelijk van je karakter, je situatie, je eigen jeugd kun je daar de ene keer beter mee omgaan dan de andere keer. Bovendien sluipt er een patroon in van reageren. Bepaald gedrag van je kind roept bij jou een reactie op. En als bepaald gedrag al lang voorkomt is ook jou reactie een gewoonte geworden. Wat er in je hersenen gebeurt kun je vergelijken met zandweggetjes en snelwegen. In het begin, als de kinderen komen en de opvoeding begint zit je brein vol dorpjes die worden verbonden met zandweggetjes, je bent immers nog maar net begonnen met opvoeden. Gedurende de jaren laat je kind bepaalt gedrag zien waar jij op reageert; je neemt een zandweggetje. En dat zandweggetje neem je vaker waardoor die breder wordt en verandert in de snelweg. Deze route ken je namelijk en neem je vaak. De andere zandweggetjes neem je minder vaak en raken overwoekerd. Op den duur weet je niet meer dat die anderen zandweggetjes er ook nog zijn. En zo heb je een patroon van reageren op elkaar om een gewenst resultaat te bereiken.

Om die patronen te doorbreken zul je de oude zandweggetjes weer moeten nemen, maar waar lagen die ook alweer? Als je niet open over opvoeden durft te praten met anderen, te beginnen bij je partner zullen die zandweggetjes verder dichtgroeien. Wil je wel verandering dan zul je moeten beginnen met erover te praten. En dat vind ik goed van supernanny Jo Frost, ze laat zien dat er verandering kan plaatsvinden in gedrag als je jezelf ervoor openstelt. Over de manier waarop ze dit aanpakt verschillen de meningen, Jo Frost was trending op twitter na de eerste uitzending en de facebookgroep ‘Stop Jo Frost’ is ook al online.

Denk je nu, ik wil ook die oude zandweggetjes weer vinden dan kan helder in huis daarbij helpen. Zonder cameraploeg en uitgaande van jouw waarden en normen.

Deel dit bericht